Zanim przyłożysz pierwszą płytkę
Cegłę dekoracyjną układa się na ścianie nośnej, suchej, czystej i stabilnej. Odspajający się tynk, kredująca farba czy pył trzeba usunąć, a ubytki uzupełnić. Chłonne podłoże gruntuje się, żeby klej nie oddał wody zbyt szybko, a powierzchnie mniej chłonne przygotowuje gruntem przeznaczonym do takich podłoży. Płytki z cegły rozbiórkowej ważą orientacyjnie od 30 do 36 kilogramów na metr kwadratowy, więc na lekkiej ścianie działowej albo płycie kartonowo-gipsowej warto najpierw sprawdzić konstrukcję. Rozłóż płytki z kilku opakowań na podłodze i wymieszaj je: cegła z odzysku różni się odcieniem i ilością zaprawy, a mieszanie zapobiega plamom jednego koloru na ścianie. Odłóż też sztuki z ładnym licem na miejsca najbardziej widoczne, a mocniej wyszczerbione na docinki i dolny pas. W przypadku płytek gipsowych zasada jest ta sama, tylko ciężar mniejszy, a odporność na wilgoć dużo gorsza, więc w kuchni i łazience ich nie stosuj bez wyraźnego zalecenia producenta.
Rozplanowanie wiązania i szerokości spoiny
Ściana z cegły wygląda prawdziwie wtedy, gdy płytki są przesunięte względem siebie jak w murze. Najczęściej stosuje się przesunięcie o pół płytki w każdym kolejnym rzędzie. Zanim zaczniesz kleić, narysuj na ścianie poziomą linię bazową i rozmierz kilka rzędów razem ze spoiną. Ilości podawane na kartach produktów są liczone ze spoiną 1,5 centymetra: Lico klasyczne to około 50 płytek na metr kwadratowy, Lico gotyckie 46, a New York Loft od 50 do 56. Węższa fuga zwiększa liczbę płytek, szersza ją zmniejsza i mocniej podkreśla rysunek muru. Krawędzie wnęk, filarów i ościeży zaplanuj od razu pod narożniki: to 13 sztuk na metr bieżący. Dzięki nim krawędź wygląda jak pełny mur, a nie jak przyklejona okładzina z odsłoniętym przekrojem płytki. Sprawdź też, gdzie wypadną gniazdka i włączniki, i przesuń linię bazową tak, żeby docinki nie były zbyt wąskie.
Klejenie: od narożników, rząd po rzędzie
Pracę zaczyna się od narożników i dolnej linii, a dopiero potem wypełnia płaszczyznę. Klej nakłada się pacą zębatą na ścianę, a na nierówny tył płytki cienką warstwę kontaktową, tak żeby okładzina miała pełne podparcie; ciężkiej płytki z cegły nie klei się na placki. Płytkę dociska się z lekkim przesunięciem i ustawia odstęp, najwygodniej drewnianą listewką albo klinami o grubości docelowej spoiny. Retro klej do cegły S daje około 10 minut na korektę położenia, a worek 10 kg wystarcza orientacyjnie na 4 metry kwadratowe. Nadmiar kleju, który wypłynie do spoiny, usuwa się od razu, zanim zwiąże, bo inaczej zabraknie miejsca na fugę. Klej z lica zbiera się na sucho, a nie mokrą gąbką, żeby nie rozmazać go w porach cegły. Co kilka rzędów kontroluj poziom poziomicą: niewielki błąd na dole robi się wyraźnie widoczny pod sufitem.
Fugowanie bez brudzenia lica
Fugowanie zaczyna się dopiero po związaniu kleju, zgodnie z czasem podanym na opakowaniu. Przy płytkach z cegły fugę podaje się workiem do fugowania z końcówką, podobnym do rękawa cukierniczego, i wypełnia spoinę bez rozsmarowywania materiału po licu. Gruboziarnista fuga do cegły ma konsystencję półsuchą; gdy lekko przeschnie, zagęszcza się ją i wyrównuje spoinówką albo kawałkiem drewna, a resztki po przeschnięciu wymiata miękką szczotką. Spoina może być pełna, zlicowana z płytką, albo lekko cofnięta, co mocniej rysuje cień i postarza mur. Retro fuga do cegły ma kolory szary, piaskowy, biały i jasnoszary, a worek 10 kg wystarcza orientacyjnie na około 2 metry kwadratowe przy spoinie szerokości około centymetra. Fuguje się w temperaturze od 5 do 25 stopni, bez bezpośredniego słońca i przeciągu. Impregnat nakłada się dopiero na suchą ścianę, gdy fuga w pełni wyschnie.
Od czego zależy cena układania cegły z fugą
Ekipy wyceniają układanie cegły dekoracyjnej najczęściej za metr kwadratowy, ale stawka z jednego ogłoszenia rzadko pasuje do konkretnej ściany. Na koszt wpływa przede wszystkim liczba docinek wokół okien, drzwi, gniazdek i schodów, długość krawędzi wykańczanych narożnikami, które zwykle wycenia się osobno za metr bieżący, wysokość pracy i potrzeba rusztowania, a także stan podłoża: skuwanie, wyrównanie i gruntowanie to dodatkowe pozycje. Fugowanie bywa liczone razem z klejeniem albo osobno, dlatego przy porównywaniu ofert zapytaj, czy cena obejmuje fugę, narożniki i impregnację. Prawdziwa cegła rozbiórkowa wymaga więcej selekcji i docinania niż równe płytki z formy, więc stawka za nią jest zwykle wyższa niż za płytki gipsowe. Koszt materiału policzysz sam w kalkulatorze płytek: metraż, zapas, narożniki, klej, grunt i fuga w jednym zestawieniu.
Najczęstsze błędy przy układaniu cegły z fugą
Pierwszy błąd to brak linii bazowej: rzędy zaczynają falować i trzeba je ratować coraz szerszą spoiną. Drugi to układanie płytek z jednego opakowania obok siebie, przez co na ścianie powstają pasy jednego koloru. Trzeci to klejenie punktowe ciężkich płytek, które po czasie odpadają albo brzmią głucho po stuknięciu. Czwarty to fugowanie za wcześnie, zanim klej zwiąże, albo zbyt mokrą masą, która spływa po licu i zostawia smugi trudne do usunięcia z porowatej cegły. Piąty to zmywanie fugi mokrą gąbką, które wciera cement w pory. Szósty to impregnacja wilgotnej ściany, po której mogą pojawić się przebarwienia. Wszystkie te błędy łatwo ominąć, jeśli przed pracą przejrzysz listę kontrolną i ułożysz próbny fragment, na przykład na kawałku płyty, żeby sprawdzić szerokość spoiny i kolor fugi.
